آيدا خانومي    مغز بادومي

اين يه بيت مربوط ميشه به دوران شيرين دبيرستان كه دوستام بعد هر امتحان كه توش ميموندن و با تقلب هايي كه من بهشون ميرسوندم اون امتحان ميگذروندن در وصف من ميخوندن و منم به نشانه تشكر براشون تعظيم ميكردم و ميگفتم:

دوستاي نازنينم    من آيدا جون خودتونم

و بعد اونا انگار اين بيت رو از زبون مايكل جكسون شنيده باشن شروع ميكردن به جيغ زدن و غش كردن و بعد مديرمون ميومد و ميگفت كه چتونه مثل گاسفند (گوسفند) سم ميكوبونين و بعد اين جمله دستاشو به نشونه يه دايره گرد ميكرد و ميگفت شما هفتا بيان دفتر و ما هم بعد دو ساعت ناچ و نوش غرغر زدن پشتش ميرفتيم و اونم شروع ميكرد به نصيحت با اون لحجش منم كه از خنده ميمردم ميرفتم پشت يكي از دوستام ميخنديدم (من وقتي ميخندم اشكم در مياد)‌ اون كه ميديد من اون پشت قايم شدم منو صدا ميكرد كه اون پشت چيكار دارم ميكنم منم كه صورتم خيس بود اون تعجب ميكرد بعدم دوستم ساناز ميگفت آيدا خيلي حساس مديرمونم شروع ميكرد به عذر خواهي اون تا 4 ماه مونده به پايان سال نيفهميد بود كه من از خنده اشكام در مياد تا اينكه معلم ورزشمون يه بار دفتر بود لو داد و بعد............ (من كه ازش نميگذرم)

گروه هفت نفره ما يه گروه كاملا شر بودن و هر روز كم كمش دوبار دفتر بوديم حالا بعضي از روزا از سه بار هم فراتر ميرفت تو مدرسه مون همه ما رو ميشناختن و اين به عنوان يه افتخار محسو ب ميشد سال پايينيا رو كشته بوديم چون خيلي ساكت بودن و با حجاب مديرمونم چپ و راست قربون صدقشون ميرفت اما ما يه تلافي سرشون اوورديم كه مديرباهاشون بد شد يه دسيسيه كه اشكاشون در اومد نميگم چون ........ كلاسمونم كه 19 نفره بود(بقيه كلاسا 20 نفري بودن) كه هفت نفرش خودمون بوديم ميموند 12 نفر ديگه كه تابع ما بودن اما خيلي ترسو بودن ......

ما هفت نفر با هم خيلي حال ميكرديم از نظر درسي هم مشكلي نداشتيم اگه هم بچه ها مشكل داشتن من حلش ميكردم مثلا خر خون كلاس بودم شايد به همين دليل بود كه مديرمون به من يه جور ديگه نگاه ميكرد من براي مدرسش يه افتخار محسوب ميشدم توي كنكور آزمايشي توي شهر اول و تو استان 17 شدم ( به كشوريش كاري نداشته باشين)‌ توي المپياد استاني كامپيوتر دوم شدم(يه پسره اول شدكه بدون كنكور رفت دانشگاه).....

دلم براي اون روزا خيلي تنگ شده براي فيوز پرندون كه فكر كنند برق رفته و ما هم كارگاهمون تعطيل ميكرديم ميرفتيم خونه براي عوض كردن رمز سرور يا اكانتي كه ميخريدن پروندن برنامه هاي كامپيوتر كه ما 7نفر پيش هم باشيم گذاشتن سوزن زير صندلي معلم ول كردن 4 تا سوسك ماماني ( پسر عمم بهم ميداد متخصص در سوسك مارمولك و انواع رتيل) زير پاي بچه ها و جيغ داداشون (اولين نفري كه از كلاس فرار ميكرد خودمون بوديم چون خودمون بيشتر از بقيه ميترسيديم بعدم درو از پشت نگه ميداشتيم .... ) آتيش روشن كردن تو كلاس و سياه شدن سقف خم كردن پره هاي پنكه سقفي(‌كار خودم بود اول يه پره رو گرفتم فكر نميكردم خم شه اما شد گفتم پس هر  4تا مثل هم شن)‌پرت كردن ماهرانه پوست آدمس Relax و بر خورد به آقاي رضايي( طوري دوستم پرت كرد كه از جاش دومتر پريد بعدم شروع كرد به دعوا كردن بچه اونطرف كلاس چون پرتاب دوستم طوري بود كه فكر كرد اونطرفيا انداختن ما هفت نفر روبروي ميز معلم نشته بوديم كلاسمون سه رديف صندلي داشت ما 6 تا پشت هم يكي هم يه تك صندلي بغل دست خودمون بود) آدم حساب نكردن معاون وقتي ميومد تو كلاسمون ما آدم حسابش نميكرديم پشت بهش با هم حرف ميزديم اونم بعد دو ساعت جيغ كشيدن كه هيچ فايده نداشت ميرفت  5دقيقه بعد ميومد ميگفت مدير باهاتون كار داره(هيچ معاون و معلم حريف نميشدن) و از همه مهمتر تقلب بود خداييش تقلب هايي كه ميدادم عقل جنم نمرسيد امتحان ترم هم به جز امتحان رياضي با سخت افزار هيچ وقت برگه خودم دستم نبود براي امتحان نهايي هم بچه ها لطف ميكردن برگه ميدادن دستم منم به اندازه قبولي براشون مينوشتم و بعد به بهانه اينكه وسايل دستمه ميرفتم پيششون برگه ميدادم تعطيل كردن مدرسه يه هفته بعد شروع ميرفتيم يه هفته قبل شروع امتحانا يه هفته بعد امتحانا يه هفته قبل عيد يه هفته هم بهد عيد هفته هايي هم كه تعطيليهاشون وسط بود يه جورايي تعطيل ميكرديم موقع تعطيلي كه ميشه بچه ها هر 19 نفر هماهمنگ ميشن و در اين لحظه معاونمون شروع ميكرد به زنگ زدن خونه ما ما هم كه هممون يا تازه از بيمارستان اومديم يا ميخواستيم بريم  ........

  اينا قسمتي بود از كارايي كه تو مدرسه انجام ميداديم كه من گفتم. بقيه رو نميگم چون از مظلوميتم كم ميشه بيشتر بلاها رو سر آقاي رضايي فرود ميومد من كاري كردم كه از مدرسه انداختيمش بيرون(فقط يه سال تحصيلي مدرسمون بود) الانم دچار عذاب وجدانم بيچاره گناه داشت هميشه ماشينشو توي سايه پارك ميكرد ما هل ميداديم مينداختيمش تو آفتاب يه بار هم هل داديم انداختيمش توي يه زمين خاكي نميدونين وقتي دور بروشو نگاه كرد ديد رنو هميشه خلاصش نيست قيافش چه جوري شده بود وقتي ماشينشو ديد با اون پاش(پاي راستش از زانو مصنوعي بود)دوييد در ماشينشو باز كزد بعد داشبوردشو ديد كه چيزي از محتوا كم نشده باشه(فكر كرد كار آقا دزده بود) يه بارم چند تا دختراي گرافيكي رو موخشو زديم كه برن با استفاده از رنگ يه سايه بزنن رو ماشينش كه فكر كنه درجلوش رفته تو .............اين رضايي كلي خرج گردن ما گذاشت.... چند بار دفترو بهم ريختيم هيچكي توش نبود ما هم نكرديم نا مردي تمام برگه ها رو ريختبم وسط....

 دوست دارم براي يه بار ديگه هم كه شده توي اون كلاس بشينم .....ما فقط ميرفتيم ميخنديديم برميگشتيم ..همين ...ساعت ورود به مدرسه هم 8:15 بود حس زودتر  اومدن نبود.... ... در ضمن نمره انضباط من 20 بود (مجبور بودن مديرمون گفت مجبورم نمرتو 20 بدم چون من سوگولي مدرسش بودم بابام كه نمره انظباطمو ديد نزديك بود سكته كنه چون مامانم ماهي يه بار بايد تشريف ميبرد مدرسه ) بقيه دوستام يكي 14 بود يكي 16 4 تا  18 بود اينا رو همه مطابق با درسا ميداد يكي از اون  18ها شاگرد سوم كلاس بود(در كل به جز دوتا بقيه درسامون خوب بود)

كلا مدرسه عشق و حال بود اما دانشگاه مزخرف . بدترين سالهاي عمرم توي اين دانشگاه داره ميگذره از الان غصم گرفته كه بايد برم انتخاب واحد اصلا حوصلشو ندارم ...درسمم افتضاح شده فقط نمره قبولي حالا يكم بالاتر ...نميدونم چيكار كنم كه باز بشم مثل آيدا قبليه آيدايي كه با تموم شيطونياش از درس خوندن لذت ميبرد......شما ميتونين يه راه حل پيش نهاد بدين؟! ميخوام اين ترم از همه جلو بزنم نميدونم ميتونم يا نه به نظرتون ميتونم؟